Πέμπτη, 22 Μαρτίου 2012

Άνοιξη όπως ποίηση, όπως αντιρατσίστρια

όσο περνούν οι μέρες τόσο πιο πολύ θα μεγαλώνω τόσο θα μακραίνουν τα μαλλιά μου τόσο θα γράφω κι άλλα, όχι σαν κι αυτό, σαν κάτι που να μην χρειαστεί να σβήνεται, να μην διαβάζεται ποτέ νοσταλγικά, να μεγαλώνει κι αυτό όσο περνάει ο χρόνος, όσο λιγοστεύουν τα μαλλιά μου, όσο διαβάζονται ακόμα τα γράμματά μου. θα γράφω γιατί ούτε τραγουδάω, ούτε ζωγραφίζω ενώ αν γράφω κανένας δεν θα βρεθεί να πει πως είναι ανοησίες γιατί όλοι κράτησαν κάποτε ημερολόγια, έγραψαν στο θρανίο τους, σε έναν τοίχο, σε κάποιον γράμμα και ξέρουν. γι αυτό αγαπώ το γράψιμο γιατί είναι το πιο κοινό που έχουμε εμείς οι άνθρωποι ακόμα κι όσοι από μας δεν μάθαμε γραφή.
θα γράφω βέβαια.

Οι νυχτιές γλύκαναν και τ'αστέρια που βγαίνουν πάνω από τις πόλεις δυνάμωσαν το φως τους. Σημάδι πως τέλειωσε ο καιρός που περίμενες τον καιρό να έρθει. Αντηχούν ήδη αλμυρά βήματα σε χλόη μουσκεμένη στη χαραυγή. Πιο πριν πεδινοί τόποι, χλωροί που θα γίνουν χρυσάφι. Τι να το κάνεις το χρυσό όταν έχεις τα στάχυα; Το ασήμι, όταν έχεις φύλλο ελιάς το απομεσήμερο. Τα ρουμπίνια, αν κάνεις υπομονή μέχρι να ξαγουρέψουν τα ρόδια. Και αν έχεις κοιτάξει τον Τρόμο κατάματα καθώς βγαίνει πίσω από τις καλαμιές για να θυσιάσει τη σάρκα σου στους θεούς του έλους, τι τον φοβάσαι τον κόσμο τούτο; Το μόνο που θα σου αφήσει κι αυτή την φορά θα 'ναι μια σειρά δαγκωματιές από κουνούπια.



υ.γ. δεν τον φοβάμαι τον κόσμο, μόνο βαρέθηκα. Έχω περάσει μέσα από τα καλάμια τραγουδώντας δυνατά για ξορκίσω τα φρικιά, ίσα με χίλιες φορές. Τα παιδιά τα βγάζουν πέρα μόνα τους με τα θηρία. Πρέπει έτσι. Κι έρχεται μετά αυτό το φοβερό σύνορο του χρόνου, σαν κόκκινο ποτάμι, όπου πλέον οι σκιές των καλαμιών δεν τρομάζουν τους ανθρώπους. Και οι νέοι τρόμοι που πρέπει να κατακτηθούν δεν παίρνουν από τραγούδια. Είναι τότε που χρειάζεται να έχω εσένα μαζί μου. Να γίνεις το τραγούδι μου. Για να μπορέσω επιτέλους να μετρήσω πόσα κουνούπια έχει η πλάτη μου, και να μου πεις αν οι αποστάσεις των τσιμπημάτων τους θυμίζουν χάρτη τ'ουρανού, προς ανακάλυψη μυστικών θέσεων καινούριων άστρων.

Τετάρτη, 14 Μαρτίου 2012

έτσι απλά να βρίσκεται

Μη βλέπεις που δε γράφω... Μιλάω πολύ τελευταία, γι αυτό. Πολύ περισσότερο απ'ότι παλιά, κατάλαβες δηλαδή..

Ζω ανάμεσα σε ψυχώσεις και ψυχαναγκασμούς. Δεν ξέρω αν έτσι τα λένε στα σοβαρά ή σφάλω ονομάζοντας τρελό κάποιον απλά παράταιρο. Επίσης -και πάλι μιλώντας- κατέληξα πως δεν είναι πρόβλημα του παράξενου που είναι τέτοιος, είναι πρόβλημα του αυστηρά οριοθετημένου πλαισίου στο οποίο αυτός δρα. ζει. Γιατί ζεις και χωρίς να δρας. Έχεις μεν την ευθύνη της κατασκευής σου, αλλά τα υλικά που χρησιμοποιείς και κυρίως ο τρόπος που έμαθες να μαστορεύεις αποκτήθηκαν ερήμην σου. Και για να μην πολυλογώ, πιθανολογώ πως δεν υπάρχουν μεγάλοι, απροσδόκητοι έρωτες όπως στις ταινίες, ακριβώς γιατί δεν υπάρχει μεγάλη υπομονή. Αν δηλαδή είχες υπομονή δεν θα κουραζόσουν με μια 90ωρη ταινία (μικρού μήκους) που θα εξηγούσε ρεαλιστικά πως ερωτεύονται οι άνθρωποι, αλλά επειδή ακριβώς δεν έχεις καθόλου τέτοια υπομονή, οι ταινίες κρατούν πολύ λίγο και για να μπορέσουν να αποδώσουν τα σπουδαία συναισθήματα χρησιμοποιούν τη σύμβαση πως οι ήρωες μπορούν να ερωτεύονται σε δευτερόλεπτα. Κι αυτή η οικονομία χρόνου (και φιλμ) έχει μεταφραστεί από τους αδαείς ως κάτι απόλυτα φυσιολογικό και υπαρκτό ταυτόχρονα ιδανικό. Κάπως έτσι οι έξυπνοι άνθρωποι είναι καταδικασμένοι να μην ερωτεύονται ποτέ.

Γιατί -νιώσε- όλοι γουστάρουμε όλους. Αλλά αγαπάμε αυτούς που δεν εμπόδισαν την κατασκευή μας. Αυτούς που στάθηκαν ιδανικά τελάρα για να ζωγραφίσουμε πάνω τις προτεραιότητές με μάτια μύτη στόμα. Τώρα έξυπνε πες. Τι τον θες τον έρωτα ενός τελάρου;

Αν παρατηρήσεις τις άλλες μορφές σχέσεων που συνάπτουν οι άνθρωποι, θα καταλάβεις ότι -εφόσον δεν τίθεται θέμα επιβίωσης- θέλουν τον χρόνο τους. Εκτός αν έχεις τη διπλανή στο θρανίο που σου είπε θες να γίνουμε οι καλύτερες φίλες; ακόμα φίλη σου. Εντάξει, επειδή εμείς τιμάμε τα παιδικά μας χρόνια, εννοείται πως την έχουμε ακόμα φίλη. Αλλά εκείνες που λες σχέσεις αδελφικές πέρασαν (τουλάχιστον αυτές που εμείς θυμόμαστε) από βασανιστήρια. Πολέμους και τσακωμούς και κλάματα και γδαρσίματα. Έτσι μάθαμε ν'αγαπιόμαστε.

Δεν ξέρω αν μάθαμε με το λάθος τρόπο, αλλά μη μου ζητάς να σου πω σ'αγαπώ αν δεν με γρατζουνίσεις πρώτα. Μην ζητάς να μείνω για πάντα εδώ αν δεν μου δώσεις τη χαρά να σου γυρίσω την πλάτη. Μην, αν δεν μ αφήσεις να παίξω από την αρχή και το κρυφτό και το κυνηγητό.

Και είναι το ίδιο όταν λέω πως (μπορεί και να) είσαι ο καλύτερός μου φίλος, με το (μπορεί και να γίνεις αν δεν) είσαι ο άντρας της (μέχρι τώρα) ζωής μου.

Πέμπτη, 1 Μαρτίου 2012

δεν είναι παρά ημερολόγιο τελικά

Μάρτης από σήμερα. Απομένουν 20 μερόνυχτα για την εαρινή ισημερία.
Πάνω από το κεφάλι μου έχω τις 4 εποχές του Arcimboldo σε καρτ ποστάλ αγορασμένες από το Λούβρο, και μόλις αναποδογύρισα τον χειμώνα. Κομμάτια να γίνει. Ν'αφήσει μόνο τα λεμόνια του.

Σήμερα ο γιατρός μου επεσήμανε πως το αυτοάνοσο νόσημα από το οποίο πάσχω απ'τα 12, έχει πιθανώς σχέση με ενδεχόμενες αυτοκαταστροφικές τάσεις. Αναρωτήθηκε εντόνως. Καμία σχέση δεν έχει, απήντησα. Δεν έχω τέτοιες, λίγη κυκλοθυμία μόνο, κι αυτή τις καλές μέρες την εξαντλώ όλη στην δύσκολη επιλογή ανάμεσα στο γάλα καοτόνικ ή τον χυμό τρία εσπεριδοειδή. Μπορεί να έχει ωστόσο σχέση με τους αυτοκαταστροφικούς που ερωτεύομαι.

Α να τος πάλι ο έρωτας. Σε αγνοώ και συνεχίζω.

Εντέλει, εμείς θέλουμε την ελευθερία για όλους, για μας και για τους φίλους μας, όπως για τους αντιπάλους μας και τους εχθρούς μας. Ελευθερία στοχασμού και προπαγάνδισης της σκέψης μας, ελευθερία εργασίας και οργάνωσης της ζωής μας όπως μας ευχαριστεί. Όχι ελευθερία, εννοείται -και παρακαλούνται οι κομμουνιστές να μην παρερμηνεύουν- για την κατάργηση της ελευθερίας και εκμετάλλευση της εργασίας των άλλων.

(στον Πατέρα μου, κομμουνιστή εργάτη)